asonant

English

Etymology

From a- +‎ sonant.

Pronunciation

  • enPR: ā-sōnʹənt, IPA(key): /eɪ̯ˈsoʊ̯n.ənt/
  • Rhymes: -əʊnənt

Adjective

asonant (not comparable)

  1. Not sounding or sounded; silent.
    The first d in "Wednesday" and the s in "aisle" are asonant.
    • 1829, Rhyme the Leading Principle of Latin Versification, page 15:
      Thus reponens is an asonant rhyme to deprœlian in the following stanza.

Usage notes

References

Anagrams

Romanian

Etymology

    Borrowed from French assonant.

    Adjective

    asonant m or n (feminine singular asonantă, masculine plural asonanți, feminine/neuter plural asonante)

    1. (linguistics) assonant

    Declension

    Declension of asonant
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite asonant asonantă asonanți asonante
    definite asonantul asonanta asonanții asonantele
    genitive-
    dative
    indefinite asonant asonante asonanți asonante
    definite asonantului asonantei asonanților asonantelor