arumin

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From Latin rūminō < rūminor.

Verb

arumin (third-person singular aruminã, participle aruminatã)

  1. to crunch, munch, nibble

Conjugation

Conjugation of arumin
long infinitive aruminari, aruminare
gerund aruminãnda
past participle aruminatã
singular plural
first second third first second third
indicative present arumin, aruminu aruminj aruminã aruminãm, aruminãmu aruminats, aruminatsã, aruminatsi aruminã
imperfect aruminam aruminai arumina aruminam aruminats, aruminatsi arumina
simple perfect aruminai aruminash, aruminashi aruminã aruminãm aruminat aruminarã
conditional present s-aruminarim s-aruminari, s-aruminarishi s-aruminari, s-aruminare s-aruminarim s-aruminarit s-aruminari, s-aruminare
subjunctive present s-arumin, s-aruminu s-aruminj s-arumini, s-arumine s-aruminãm, s-aruminãmu s-aruminats, s-aruminatsã, s-aruminatsi s-arumini, s-arumine
imperative present — aruminã — — aruminats, aruminatsã, aruminatsi —
  • aruminari / aruminare
  • aruminat
  • aroamig