armaaran

Cimbrian

Etymology

Borrowed from Venetan armàr, from Latin armō (“to arm”).

Verb

armaaran (third-person singular present indicative armaart, past participle ga-armaart, auxiliary haban)

  1. (Sette Comuni) to arm (supply with weapons)
    Bèar ist armaart baròotet in khriig.
    Those who are armed are preparing for war.

Conjugation

Conjugation of armaaran
infinitive armaaran
present participle armaaranten
past participle ga-armaart
auxiliary haban
indicative subjunctive
present ich armaare bar armaaran i ich armaare bar armaaran
du armaarst iart armaart du armaarst iart armaart
ear armaart ze armaarnt ear armaare ze armaaran
preterite
(composed)
ich han ga-armaart bar haban ga-armaart ii ich armaarte bar armaartan
du hast ga-armaart iart habet ga-armaart du armaartest iart armaartet
ear hat ga-armaart ze habent ga-armaart ear armaarte ze armaartan
imperative — armaarbar
armaar (du) armaart (iart)
armaare (ear) armaaran (ze)

References

  • “armaaran” in Martalar, Umberto Martello; Bellotto, Alfonso (1974), Dizionario della lingua Cimbra dei Sette Communi vicentini, 1st edition, Roana, Italy: Instituto di Cultura Cimbra A. Dal Pozzo