anquisitus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of anquīrō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [aŋˈkʷiː.sɪ.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [aŋˈkʷiː.s̬i.tus]
Participle
anquīsitus (feminine anquīsita, neuter anquīsitum); first/second-declension participle
- having been sought, researched, investigated, examined judicially
- having been indicted
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | anquīsitus | anquīsita | anquīsitum | anquīsitī | anquīsitae | anquīsita | |
| genitive | anquīsitī | anquīsitae | anquīsitī | anquīsitōrum | anquīsitārum | anquīsitōrum | |
| dative | anquīsitō | anquīsitae | anquīsitō | anquīsitīs | |||
| accusative | anquīsitum | anquīsitam | anquīsitum | anquīsitōs | anquīsitās | anquīsita | |
| ablative | anquīsitō | anquīsitā | anquīsitō | anquīsitīs | |||
| vocative | anquīsite | anquīsita | anquīsitum | anquīsitī | anquīsitae | anquīsita | |