andrus

See also: Andrus

Polish

Etymology

    From andro- + -us.[1] Other sources, including Doroszewski, connect the word to the personal name Jędrzej, however Fałowski discredits this theory.[1][2] First attested in the 19th century.[3]

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈan.drus/
    • Rhymes: -andrus
    • Syllabification: an‧drus

    Noun

    andrus m pers (diminutive andrusiak, augmentative andrusisko, related adjective andrusowski)

    1. (dated, in reference to pre-World-War II) synonym of ulicznik
    2. (dated, derogatory, humorous, colloquial or Zagórze) synonym of urwis
      Synonyms: see Thesaurus:urwis
    3. (Chełmno) synonym of złodziej

    Declension

    Declension of andrus
    singular plural
    nominative andrus andrusi, andrusy1
    genitive andrusa andrusów
    dative andrusowi andrusom
    accusative andrusa andrusów
    instrumental andrusem andrusami
    locative andrusie andrusach
    vocative andrusie andrusi

    1Deprecative.

    References

    1. ↑ 1.0 1.1 Adam Fałowski (2022), “andrus”, in Słownik etymologiczny polszczyzny potocznej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, →ISBN
    2. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “andrus”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    3. ^ J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1900), “andrus”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 1, Warsaw, page 36

    Further reading

    • “andrus”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “andrus”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • andrus in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego
    • Gustaw Pobłocki (1887), “andrus”, in Słownik kaszubski z dodatkiem idyotyzmów chełmińskich i kociewskich (in Polish), 2 edition, Chełmno, page 127
    • Józefa Kobylińska (2001), “andrus”, in Marian Kucała, editor, Słownik gwary gorczańskiej (zagórzańskiej)‎[3] (in Polish), Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, →ISBN, page 1