anbieme
Old English
Alternative forms
Etymology
From ān (“one”) + bēam (“tree”) + -e (“-ed”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈɑːn.bi͜yː.me/
Adjective
ānbīeme
Declension
Declension of ānbīeme — Strong
| Singular | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|---|---|---|
| Nominative | ānbīeme | ānbīemu, ānbīemo | ānbīeme |
| Accusative | ānbīemne | ānbīeme | ānbīeme |
| Genitive | ānbīemes | ānbīemre | ānbīemes |
| Dative | ānbīemum | ānbīemre | ānbīemum |
| Instrumental | ānbīeme | ānbīemre | ānbīeme |
| Plural | Masculine | Feminine | Neuter |
| Nominative | ānbīeme | ānbīema, ānbīeme | ānbīemu, ānbīemo |
| Accusative | ānbīeme | ānbīema, ānbīeme | ānbīemu, ānbīemo |
| Genitive | ānbīemra | ānbīemra | ānbīemra |
| Dative | ānbīemum | ānbīemum | ānbīemum |
| Instrumental | ānbīemum | ānbīemum | ānbīemum |
Declension of ānbīeme — Weak
| Singular | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|---|---|---|
| Nominative | ānbīema | ānbīeme | ānbīeme |
| Accusative | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeme |
| Genitive | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeman |
| Dative | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeman |
| Instrumental | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeman |
| Plural | Masculine | Feminine | Neuter |
| Nominative | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeman |
| Accusative | ānbīeman | ānbīeman | ānbīeman |
| Genitive | ānbīemra, ānbīemena | ānbīemra, ānbīemena | ānbīemra, ānbīemena |
| Dative | ānbīemum | ānbīemum | ānbīemum |
| Instrumental | ānbīemum | ānbīemum | ānbīemum |
Further reading
- Joseph Bosworth; T. Northcote Toller (1898), “án-bíme”, in An Anglo-Saxon Dictionary, second edition, Oxford: Oxford University Press.
- Angus Cameron, Ashley Crandell Amos, Antonette diPaolo Healey, editors (2024), “ān-bȳme”, in Dictionary of Old English: A to Le
, Toronto: University of Toronto, →OCLC.