anaclitos
Latin
Etymology
Borrowed from Ancient Greek ἀνάκλῐτος (anáklĭtos).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [aˈna.klɪ.tɔs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [aˈnaː.kli.tos]
Adjective
anaclitos (neuter anacliton); second-declension two-termination adjective (Greek-type)
- having a seat back, back rest; for reclining
- Germanici Caesaris Aratea cum scholiis edidit Alfredus Breysig, Berlin, 1867, page 78:
- id autem est Cassiepia in sella anaclito sedens.
- (please add an English translation of this quotation)
- Germanici Caesaris Aratea cum scholiis edidit Alfredus Breysig, Berlin, 1867, page 78:
Declension
Second-declension two-termination adjective (Greek-type).
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | anaclitos | anacliton | anaclitī anaclitoe |
anaclita | |
| genitive | anaclitī | anaclitōrum | |||
| dative | anaclitō | anaclitīs | |||
| accusative | anacliton | anaclitōs | anaclita | ||
| ablative | anaclitō | anaclitīs | |||
| vocative | anaclite | anacliton | anaclitī anaclitoe |
anaclita | |
References
- “anaclitos”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 121.