amictus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of amiciō.

Participle

amictus (feminine amicta, neuter amictum); first/second-declension participle

  1. clothed, covered, dressed
  2. surrounded
  3. veiled
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 2

    From amiciō + -tus (forming action nouns).

    Noun

    amictus m (genitive amictūs); fourth declension

    1. cloak, mantle
      • 29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 8.33–34:
        eum tenuis glauco velabat amictu / carbasus, et crinis umbrosa tegebat harundo
        Fine linen cloaked him in a blue-grey mantle, and shadowy reeds adorned his hair
    2. clothing, garb
      Synonyms: vestis, vēlāmen
    3. fashion
    4. drapery
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative amictus amictūs
    genitive amictūs amictuum
    dative amictuī amictibus
    accusative amictum amictūs
    ablative amictū amictibus
    vocative amictus amictūs
    Descendants
    • French: amict
    • Old Irish: micht
      • Irish: miocht
    • Italian: amitto
    • Portuguese: amicto

    References

    • “amictus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “amictus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "amictus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “amictus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • “amictus”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers
    • “amictus”, in William Smith et al., editor (1890), A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, London: William Wayte. G. E. Marindin