amicitas

Latin

Etymology

    From amīcus (“friendly”) + -tās.

    Pronunciation

    Noun

    amīcitās f (genitive amīcitātis); third declension

    1. (post-Classical) amity, friendliness
      Antonym: inimīcitia
      • 1551, Nicholas Pruckner, editor, Astronomicꞷ̃n‎[1], volume VIII, Johann Herwagen, Zahelis de Electionibus Lib. I, page 106:
        Mars non impedit rem Veneris, præ multitudine amicitatis eius erga eum
        Mars hindereth not Venus' affairs, due to the multitude of her amity towards him
      • 1875, Édouard Privat, editor, Histoire générale de Languedoc avec notes et pièces justificatives‎[2], volume 7, page 497:
        simulationis amicitate deceptus, segregavi me pro hac re a consortio genitorum meorum
        Deceived by a friendliness of pretense, I separated myself for this matter from the fellowship of my parents.

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative amīcitās amīcitātēs
    genitive amīcitātis amīcitātum
    dative amīcitātī amīcitātibus
    accusative amīcitātem amīcitātēs
    ablative amīcitāte amīcitātibus
    vocative amīcitās amīcitātēs