amancik

Polish

Etymology

    From amant + -ik. First attested in 1807.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /aˈman.t͡ɕik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ant͡ɕik
    • Syllabification: a‧man‧cik

    Noun

    amancik m pers

    1. diminutive of amant

    Declension

    Declension of amancik
    singular plural
    nominative amancik amanciki, amancikowie
    genitive amancika amancików
    dative amancikowi amancikom
    accusative amancika amancików
    instrumental amancikiem amancikami
    locative amanciku amancikach
    vocative amanciku amanciki, amancikowie

    References

    1. ^ Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “amancik”, in Słownik języka polskiego

    Further reading