albit

See also: Albit

Polish

Etymology

    From Latin albus + Polish -it.[1][2] First attested in 1825.[3][4]

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈal.bit/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -albit
    • Syllabification: al‧bit

    Noun

    albit m inan

    1. (mineralogy) albite

    Declension

    Declension of albit
    singular plural
    nominative albit albity
    genitive albitu albitów
    dative albitowi albitom
    accusative albit albity
    instrumental albitem albitami
    locative albicie albitach
    vocative albicie albity

    Derived terms

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “albit”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “albit”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    3. ^ Dziennik Wileński‎[1] (in Polish), number T.2, nr 5, 1825, page 97
    4. ^ albit in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    Romanian

    Etymology

    Past participle of albi.

    Adjective

    albit m or n (feminine singular albită, masculine plural albiți, feminine/neuter plural albite)

    1. whitened

    Declension

    Declension of albit
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite albit albită albiți albite
    definite albitul albita albiții albitele
    genitive-
    dative
    indefinite albit albite albiți albite
    definite albitului albitei albiților albitelor

    Serbo-Croatian

    Noun

    albit m inan (Cyrillic spelling албит)

    1. (mineralogy) albite

    Declension

    Declension of albit
    singular plural
    nominative albit albiti
    genitive albita albita
    dative albitu albitima
    accusative albit albite
    vocative albite albiti
    locative albitu albitima
    instrumental albitom albitima