akordnik

Polish

Etymology

    From akord + -nik. First attested in 1866.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /aˈkɔr.dɲik/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔrdɲik
    • Syllabification: a‧kor‧dnik

    Noun

    akordnik m pers

    1. (dialectal, colloquial) pieceworker
      Synonym: akordowiec

    Declension

    Declension of akordnik
    singular plural
    nominative akordnik akordnicy, akordniki1
    genitive akordnika akordników
    dative akordnikowi akordnikom
    accusative akordnika akordników
    instrumental akordnikiem akordnikami
    locative akordniku akordnikach
    vocative akordniku akordnicy

    1Deprecative.

    Derived terms

    adjective
    adverb

    References

    1. ^ Julian Walenty Prejs (1866), Trzy powieści pięknej treści i jeszcze coś na ostatku w dodatku‎[1], page XII

    Further reading

    • “akordnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)