akceptant

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin acceptāns.[1] First attested in 1793.[2][3]

    Pronunciation

    • IPA(key): /akˈt͡sɛp.tant/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛptant
    • Syllabification: ak‧cep‧tant

    Noun

    akceptant m pers

    1. (law, business, economics) acceptor, accepter (one who accepts a draft or a bill of exchange)
      akceptant kart ― a card acceptor

    Declension

    Declension of akceptant
    singular plural
    nominative akceptant akceptanci, akceptanty1
    genitive akceptanta akceptantów
    dative akceptantowi akceptantom
    accusative akceptanta akceptantów
    instrumental akceptantem akceptantami
    locative akceptancie akceptantach
    vocative akceptancie akceptanci

    1Deprecative.

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “akceptant”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Jacques-Bénigne Bossuet (1793), Historya Powszechna Czyli Kontynuacya Jakuba Benigna Bossueta Obiaśniaiąca Porządek, Wzrost Religii i Odmiany Państw. T. 4, cz. 1, Zawieraiąca w sobie znacznieysze przypadki, które się przytrafiły od Roku 1721. aż do Roku 1735‎[1], page 199
    3. ^ akceptant in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego

    Further reading

    • “akceptant”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)