afwijsbaar

Dutch

Etymology

From afwijzen (“to reject”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌɑfˈʋɛi̯s.baːr/
  • Hyphenation: af‧wijs‧baar

Adjective

afwijsbaar (comparative afwijsbaarder, superlative afwijsbaarst)

  1. rejectable, dismissable

Inflection

Declension of afwijsbaar
uninflected afwijsbaar
inflected afwijsbare
comparative afwijsbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial afwijsbaar afwijsbaarder het afwijsbaarst
het afwijsbaarste
indefinite m./f. sing. afwijsbare afwijsbaardere afwijsbaarste
n. sing. afwijsbaar afwijsbaarder afwijsbaarste
plural afwijsbare afwijsbaardere afwijsbaarste
definite afwijsbare afwijsbaardere afwijsbaarste
partitive afwijsbaars afwijsbaarders —