afvuurbaar

Dutch

Etymology

From afvuren (“to fire off”) +‎ -baar.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌɑfˈvyːr.baːr/
  • Hyphenation: af‧vuur‧baar

Adjective

afvuurbaar (comparative afvuurbaarder, superlative afvuurbaarst)

  1. fireable; able to be fired or discharged (e.g., a weapon)

Inflection

Declension of afvuurbaar
uninflected afvuurbaar
inflected afvuurbare
comparative afvuurbaarder
positive comparative superlative
predicative/adverbial afvuurbaar afvuurbaarder het afvuurbaarst
het afvuurbaarste
indefinite m./f. sing. afvuurbare afvuurbaardere afvuurbaarste
n. sing. afvuurbaar afvuurbaarder afvuurbaarste
plural afvuurbare afvuurbaardere afvuurbaarste
definite afvuurbare afvuurbaardere afvuurbaarste
partitive afvuurbaars afvuurbaarders —