afmikken
Dutch
Etymology
Compound of af (“off”) + mikken (“aim”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈɑfˌmɪ.kə(n)/
Audio: (file) - Hyphenation: af‧mik‧ken
Verb
afmikken
- (dated) to bounce off with a projectile
- (dated) to measure, especially by mere eyesight
- 1689, Bernhardus Fullenius, Brief, van Bernhardus Fullenius, Daniel vanden Dalen, page 8 & 9:
- Want ſoo veel te grooter konſt het is ſijn doel op twee dingen te houden, dan op een, ſoo veel te grooter konſt ſal 't zijn, met de ge-eischte veerdigheid deſe diſtantie van Maan en Ster af te mikken, als 't is een Vogel in de vlugt te ſchieten.
- (please add an English translation of this quotation)
Conjugation
| Conjugation of afmikken (weak, separable) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | afmikken | |||
| past singular | mikte af | |||
| past participle | afgemikt | |||
| infinitive | afmikken | |||
| gerund | afmikken n | |||
| main clause | subordinate clause | |||
| present tense | past tense | present tense | past tense | |
| 1st person singular | mik af | mikte af | afmik | afmikte |
| 2nd person sing. (jij) | mikt af, mik af2 | mikte af | afmikt | afmikte |
| 2nd person sing. (u) | mikt af | mikte af | afmikt | afmikte |
| 2nd person sing. (gij) | mikt af | mikte af | afmikt | afmikte |
| 3rd person singular | mikt af | mikte af | afmikt | afmikte |
| plural | mikken af | mikten af | afmikken | afmikten |
| subjunctive sing.1 | mikke af | mikte af | afmikke | afmikte |
| subjunctive plur.1 | mikken af | mikten af | afmikken | afmikten |
| imperative sing. | mik af | |||
| imperative plur.1 | mikt af | |||
| participles | afmikkend | afgemikt | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||