addubitans
Latin
Etymology
Present participle of addubitō
Participle
addubitāns (genitive addubitantis); third-declension one-termination participle
- Being in doubt or doubtful or uncertain, doubting
- hesitating (to) or over a situation
Declension
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | addubitāns | addubitantēs | addubitantia | ||
| genitive | addubitantis | addubitantium | |||
| dative | addubitantī | addubitantibus | |||
| accusative | addubitantem | addubitāns | addubitantēs addubitantīs |
addubitantia | |
| ablative | addubitante addubitantī1 |
addubitantibus | |||
| vocative | addubitāns | addubitantēs | addubitantia | ||
1When used purely as an adjective.