acwacian
Old English
Etymology
From ā- + cwacian (“to quake”).
Pronunciation
- IPA(key): /ɑːˈkwɑ.ki.ɑn/
Verb
ācwacian
Conjugation
Conjugation of ācwacian (weak, class 2)
| infinitive | ācwacian | ācwacienne |
|---|---|---|
| indicative mood | present tense | past tense |
| first person singular | ācwaciġe | ācwacode |
| second person singular | ācwacast | ācwacodest |
| third person singular | ācwacaþ | ācwacode |
| plural | ācwaciaþ | ācwacodon |
| subjunctive | present tense | past tense |
| singular | ācwaciġe | ācwacode |
| plural | ācwaciġen | ācwacoden |
| imperative | ||
| singular | ācwaca | |
| plural | ācwaciaþ | |
| participle | present | past |
| ācwaciende | ācwacod | |
Further reading
- Joseph Bosworth; T. Northcote Toller (1898), “á-cwacian”, in An Anglo-Saxon Dictionary (in Old English), second edition, Oxford: Oxford University Press.