abominacja

See also: abominacją

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin abōminātiō.[1][2] First attested in 1740.[3]

    Pronunciation

    • IPA(key): /a.bɔ.miˈna.t͡sja/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -at͡sja
    • Syllabification: a‧bo‧mi‧na‧cja

    Noun

    abominacja f

    1. (literary) abhorrence, aversion, abomination (feeling of extreme disgust)
      Synonyms: obrzydzenie, wstręt

    Declension

    Declension of abominacja
    singular
    nominative abominacja
    genitive abominacji
    dative abominacji
    accusative abominację
    instrumental abominacją
    locative abominacji
    vocative abominacjo

    Derived terms

    adjective

    References

    1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “abominacja”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
    2. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “abominacja”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
    3. ^ Jan Antoni Poszakowski (1740), Prawda z Orłem i Strzałą nad Kacerskiemi Błędami górująca‎[1], page 30

    Further reading