ablissian
Old English
Etymology
From ā- + blissian (“to be glad”).
Pronunciation
- IPA(key): /ɑːˈblis.si.ɑn/
Verb
āblissian
Conjugation
Conjugation of āblissian (weak, class 2)
| infinitive | āblissian | āblissienne |
|---|---|---|
| indicative mood | present tense | past tense |
| first person singular | āblissiġe | āblissode |
| second person singular | āblissast | āblissodest |
| third person singular | āblissaþ | āblissode |
| plural | āblissiaþ | āblissodon |
| subjunctive | present tense | past tense |
| singular | āblissiġe | āblissode |
| plural | āblissiġen | āblissoden |
| imperative | ||
| singular | āblissa | |
| plural | āblissiaþ | |
| participle | present | past |
| āblissiende | āblissod | |
Further reading
- Joseph Bosworth; T. Northcote Toller (1898), “á-blissian”, in An Anglo-Saxon Dictionary (in Old English), second edition, Oxford: Oxford University Press.