aantoonen
Dutch
Verb
aantoonen
- obsolete spelling of aantonen
Conjugation
| Conjugation of aantoonen (weak, separable) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | aantoonen | |||
| past singular | toonde aan | |||
| past participle | aangetoond | |||
| infinitive | aantoonen | |||
| gerund | aantoonen n | |||
| main clause | subordinate clause | |||
| present tense | past tense | present tense | past tense | |
| 1st person singular | toon aan | toonde aan | aantoon | aantoonde |
| 2nd person sing. (jij) | toont aan, toon aan2 | toonde aan | aantoont | aantoonde |
| 2nd person sing. (u) | toont aan | toonde aan | aantoont | aantoonde |
| 2nd person sing. (gij) | toont aan | toonde aan | aantoont | aantoonde |
| 3rd person singular | toont aan | toonde aan | aantoont | aantoonde |
| plural | toonen aan | toonden aan | aantoonen | aantoonden |
| subjunctive sing.1 | toone aan | toonde aan | aantoone | aantoonde |
| subjunctive plur.1 | toonen aan | toonden aan | aantoonen | aantoonden |
| imperative sing. | toon aan | |||
| imperative plur.1 | toont aan | |||
| participles | aantoonend | aangetoond | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||