aantoonen

Dutch

Verb

aantoonen

  1. obsolete spelling of aantonen

Conjugation

Conjugation of aantoonen (weak, separable)
infinitive aantoonen
past singular toonde aan
past participle aangetoond
infinitive aantoonen
gerund aantoonen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular toon aan toonde aan aantoon aantoonde
2nd person sing. (jij) toont aan, toon aan2 toonde aan aantoont aantoonde
2nd person sing. (u) toont aan toonde aan aantoont aantoonde
2nd person sing. (gij) toont aan toonde aan aantoont aantoonde
3rd person singular toont aan toonde aan aantoont aantoonde
plural toonen aan toonden aan aantoonen aantoonden
subjunctive sing.1 toone aan toonde aan aantoone aantoonde
subjunctive plur.1 toonen aan toonden aan aantoonen aantoonden
imperative sing. toon aan
imperative plur.1 toont aan
participles aantoonend aangetoond
1) Archaic. 2) In case of inversion.