aantokkelen

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ tokkelen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌtɔ.kə.lə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: aan‧tok‧ke‧len

Verb

aantokkelen

  1. (transitive, music) to hit (a snare), to pluck, to strum
  2. (transitive, obsolete) to lure closer, to draw closer

Conjugation

Conjugation of aantokkelen (weak, separable)
infinitive aantokkelen
past singular tokkelde aan
past participle aangetokkeld
infinitive aantokkelen
gerund aantokkelen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular tokkel aan tokkelde aan aantokkel aantokkelde
2nd person sing. (jij) tokkelt aan, tokkel aan2 tokkelde aan aantokkelt aantokkelde
2nd person sing. (u) tokkelt aan tokkelde aan aantokkelt aantokkelde
2nd person sing. (gij) tokkelt aan tokkelde aan aantokkelt aantokkelde
3rd person singular tokkelt aan tokkelde aan aantokkelt aantokkelde
plural tokkelen aan tokkelden aan aantokkelen aantokkelden
subjunctive sing.1 tokkele aan tokkelde aan aantokkele aantokkelde
subjunctive plur.1 tokkelen aan tokkelden aan aantokkelen aantokkelden
imperative sing. tokkel aan
imperative plur.1 tokkelt aan
participles aantokkelend aangetokkeld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

  • aantokkeling