aanspijkeren
Dutch
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /ˈaːnˌspɛi̯.kə.rə(n)/
Audio: (file) - Hyphenation: aan‧spij‧ke‧ren
Verb
aanspijkeren
Conjugation
| Conjugation of aanspijkeren (weak, separable) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | aanspijkeren | |||
| past singular | spijkerde aan | |||
| past participle | aangespijkerd | |||
| infinitive | aanspijkeren | |||
| gerund | aanspijkeren n | |||
| main clause | subordinate clause | |||
| present tense | past tense | present tense | past tense | |
| 1st person singular | spijker aan | spijkerde aan | aanspijker | aanspijkerde |
| 2nd person sing. (jij) | spijkert aan, spijker aan2 | spijkerde aan | aanspijkert | aanspijkerde |
| 2nd person sing. (u) | spijkert aan | spijkerde aan | aanspijkert | aanspijkerde |
| 2nd person sing. (gij) | spijkert aan | spijkerde aan | aanspijkert | aanspijkerde |
| 3rd person singular | spijkert aan | spijkerde aan | aanspijkert | aanspijkerde |
| plural | spijkeren aan | spijkerden aan | aanspijkeren | aanspijkerden |
| subjunctive sing.1 | spijkere aan | spijkerde aan | aanspijkere | aanspijkerde |
| subjunctive plur.1 | spijkeren aan | spijkerden aan | aanspijkeren | aanspijkerden |
| imperative sing. | spijker aan | |||
| imperative plur.1 | spijkert aan | |||
| participles | aanspijkerend | aangespijkerd | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||