aanspijkeren

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ spijkeren.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌspɛi̯.kə.rə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: aan‧spij‧ke‧ren

Verb

aanspijkeren

  1. to nail fast, to fasten with nails

Conjugation

Conjugation of aanspijkeren (weak, separable)
infinitive aanspijkeren
past singular spijkerde aan
past participle aangespijkerd
infinitive aanspijkeren
gerund aanspijkeren n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular spijker aan spijkerde aan aanspijker aanspijkerde
2nd person sing. (jij) spijkert aan, spijker aan2 spijkerde aan aanspijkert aanspijkerde
2nd person sing. (u) spijkert aan spijkerde aan aanspijkert aanspijkerde
2nd person sing. (gij) spijkert aan spijkerde aan aanspijkert aanspijkerde
3rd person singular spijkert aan spijkerde aan aanspijkert aanspijkerde
plural spijkeren aan spijkerden aan aanspijkeren aanspijkerden
subjunctive sing.1 spijkere aan spijkerde aan aanspijkere aanspijkerde
subjunctive plur.1 spijkeren aan spijkerden aan aanspijkeren aanspijkerden
imperative sing. spijker aan
imperative plur.1 spijkert aan
participles aanspijkerend aangespijkerd
1) Archaic. 2) In case of inversion.