aankooien

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ kooien.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌkoːi̯ə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: aan‧kooi‧en

Verb

aankooien

  1. (printing, archaic) to lock (a forme) by means of quoins

Conjugation

Conjugation of aankooien (weak, separable)
infinitive aankooien
past singular kooide aan
past participle aangekooid
infinitive aankooien
gerund aankooien n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kooi aan kooide aan aankooi aankooide
2nd person sing. (jij) kooit aan, kooi aan2 kooide aan aankooit aankooide
2nd person sing. (u) kooit aan kooide aan aankooit aankooide
2nd person sing. (gij) kooit aan kooide aan aankooit aankooide
3rd person singular kooit aan kooide aan aankooit aankooide
plural kooien aan kooiden aan aankooien aankooiden
subjunctive sing.1 kooie aan kooide aan aankooie aankooide
subjunctive plur.1 kooien aan kooiden aan aankooien aankooiden
imperative sing. kooi aan
imperative plur.1 kooit aan
participles aankooiend aangekooid
1) Archaic. 2) In case of inversion.