aankleven

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ kleven.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌkleː.və(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: aan‧kle‧ven

Verb

aankleven

  1. (ergative) to stick, to adhere [with tegen]
  2. (figurative) to nestle, to snuggle [with tegen]
    De geliefden zaten tegen elkaar aangekleefd. ― The lovers sat nestled up to each other.
  3. (figurative) to be associated with
    Er is hem lang een slecht imago aangekleefd. ― A bad image has long been associated with him.

Conjugation

Conjugation of aankleven (weak, separable)
infinitive aankleven
past singular kleefde aan
past participle aangekleefd
infinitive aankleven
gerund aankleven n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kleef aan kleefde aan aankleef aankleefde
2nd person sing. (jij) kleeft aan, kleef aan2 kleefde aan aankleeft aankleefde
2nd person sing. (u) kleeft aan kleefde aan aankleeft aankleefde
2nd person sing. (gij) kleeft aan kleefde aan aankleeft aankleefde
3rd person singular kleeft aan kleefde aan aankleeft aankleefde
plural kleven aan kleefden aan aankleven aankleefden
subjunctive sing.1 kleve aan kleefde aan aankleve aankleefde
subjunctive plur.1 kleven aan kleefden aan aankleven aankleefden
imperative sing. kleef aan
imperative plur.1 kleeft aan
participles aanklevend aangekleefd
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms