aandijken
Dutch
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): /ˈaːn.dɛi̯.kə(n)/
Audio: (file) - Hyphenation: aan‧dij‧ken
Verb
aandijken
- (transitive) To enclose with dikes; to dike in, to empolder.
- (intransitive, unaccusative) To undergo land accretion behind or along a dike.
Conjugation
| Conjugation of aandijken (weak, separable) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | aandijken | |||
| past singular | dijkte aan | |||
| past participle | aangedijkt | |||
| infinitive | aandijken | |||
| gerund | aandijken n | |||
| main clause | subordinate clause | |||
| present tense | past tense | present tense | past tense | |
| 1st person singular | dijk aan | dijkte aan | aandijk | aandijkte |
| 2nd person sing. (jij) | dijkt aan, dijk aan2 | dijkte aan | aandijkt | aandijkte |
| 2nd person sing. (u) | dijkt aan | dijkte aan | aandijkt | aandijkte |
| 2nd person sing. (gij) | dijkt aan | dijkte aan | aandijkt | aandijkte |
| 3rd person singular | dijkt aan | dijkte aan | aandijkt | aandijkte |
| plural | dijken aan | dijkten aan | aandijken | aandijkten |
| subjunctive sing.1 | dijke aan | dijkte aan | aandijke | aandijkte |
| subjunctive plur.1 | dijken aan | dijkten aan | aandijken | aandijkten |
| imperative sing. | dijk aan | |||
| imperative plur.1 | dijkt aan | |||
| participles | aandijkend | aangedijkt | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||
Coordinate terms
- aanbaggeren
- aanmodderen
- aanslibben
- inpolderen
- opspuiten