Vincentius

Latin

Alternative forms

Etymology

    From vincēns (“conquering”) +‎ -ius, present participle of vincō.

    Pronunciation

    Proper noun

    Vincentius m (genitive Vincentiī or Vincentī); second declension

    1. a male given name

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative Vincentius Vincentiī
    genitive Vincentiī
    Vincentī1
    Vincentiōrum
    dative Vincentiō Vincentiīs
    accusative Vincentium Vincentiōs
    ablative Vincentiō Vincentiīs
    vocative Vincentī Vincentiī

    1Found in older Latin (until the Augustan Age).

    Descendants

    • → Arabic: بِنْجِنْسِيُس (binjinsiyus)
    • → Old Armenian: Վիգէն (Vigēn)
    • French: Vincent
      • Haitian Creole: Vensan
      • → Chinese: 樊尚 (Fánshàng) (transliteration)
      • → English: Vincent
        • → Arabic: فينسنت (fīnsint)
        • → Greek: Βίνσεντ (Vínsent)
        • → Japanese: ビンセント (Binsento), ヴィンセント (Vinsento)
      • → German: Vincent
      • → Greek: Βενσάν (Vensán)
      • → Japanese: ヴァンサン (Vansan)
      • → Norman: Vîncent
      • → Swedish: Vincent
      • → Vietnamese: Vinhsơn, Vinh Sơn
    • → Hungarian: Bence
    • → Irish: Uinseann
    • Italian: Vincenzo
    • ⇒ Vulgar Latin: *Vicentius