Trubel
German
Etymology
Pronunciation
Noun
Trubel m (strong, genitive Trubels, no plural)
Declension
| singular | |||
|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | |
| nominative | ein | der | Trubel |
| genitive | eines | des | Trubels |
| dative | einem | dem | Trubel |
| accusative | einen | den | Trubel |
Further reading
- “Trubel” in Duden online