Troianus

Latin

Etymology

    From Troia (“Troy”) + -ānus.

    Pronunciation

    Adjective

    Troiānus (feminine Troiāna, neuter Troiānum); first/second-declension adjective

    1. Trojan

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Troiānus Troiāna Troiānum Troiānī Troiānae Troiāna
    genitive Troiānī Troiānae Troiānī Troiānōrum Troiānārum Troiānōrum
    dative Troiānō Troiānae Troiānō Troiānīs
    accusative Troiānum Troiānam Troiānum Troiānōs Troiānās Troiāna
    ablative Troiānō Troiānā Troiānō Troiānīs
    vocative Troiāne Troiāna Troiānum Troiānī Troiānae Troiāna

    Descendants

    • Catalan: troià
    • French: troyen
    • Galician: troiano
    • Italian: troiano
    • Romanian: troian
    • Portuguese: troiano
    • Spanish: troyano
    • → English: Trojan
    • → German: trojanisch
    • → Danish: trojansk
    • → Swedish: trojansk
    • → Russian: троянский (trojanskij)

    Noun

    Troiānus m (genitive Troiānī); second declension

    1. a Trojan

    Descendants

    References

    • “Troianus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers