Telamonius

Latin

Etymology

From Τελαμώνιος (Telamṓnios).

Pronunciation

Proper noun

Telamōnius m sg (genitive Telamōniī or Telamōnī); second declension

  1. son of Telamon, Ajax the Great
    • 8 CE, Ovidius, Metamorphoses 13.194:
      ...quo si Telamonius isset, / orba suis essent etiam nunc lintea ventis.
      If Telamon’s son had gone, our sails would still be waiting for the winds.
    • 8 CE – 12 CE, Ovidius, Tristia 2.525:
      utque sedet uultu fassus Telamonius iram,
      inque oculis facinus barbara mater habet,
      sic madidos siccat digitis Venus uda capillos,
      Not only does Ajax sit there, his look betraying wrath,
      and savage Medea, a mother with sin in her face,
      but Venus, damp, too, wringing wet hair in her fingers,

Declension

Second-declension noun, singular only.

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

References

  • “Telamonius”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.