Reineke

German

Etymology

From Middle Low German Reynke, diminutive of Reynārt, from Proto-Germanic *Raginaharduz. Doublet of Reinhard.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈʁaɪ̯nəkə/
  • Audio (Germany (Berlin)); [ˈʁäe̯.ne.kə]:(file)

Proper noun

Reineke m (proper noun, strong, genitive Reinekes or (with an article) Reineke)

  1. Reynard (the fox)
    Synonyms: Reineke Fuchs, Meister Reineke

Declension

Declension of Reineke [sg-only, masculine, strong]
singular
indef. def. noun
nominative ein der Reineke
genitive eines des Reinekes, Reineke1
dative einem dem Reineke
accusative einen den Reineke

1With an article.

Proper noun

Reineke m or f (proper noun, strong, genitive Reinekes or (with an article) Reineke, plural Reinekes or Reineke)

  1. a surname

Declension

Declension of Reineke [masculine // feminine, surname]
singular plural
masculine feminine
indef. def. noun indef. def. noun def. noun
nominative (ein) (der) Reineke (eine) (die) Reineke (die) Reinekes, Reineke
genitive (eines) (des) Reinekes, Reineke1 (einer) (der) Reineke (der) Reinekes, Reineke
dative (einem) (dem) Reineke (einer) (der) Reineke (den) Reinekes, Reineke
accusative (einen) (den) Reineke (eine) (die) Reineke (die) Reinekes, Reineke

1With an article.

See also