Quintilianus

Latin

Etymology

    From Quīntilius (“Quin(c)tilius”) + -ānus (“of or pertaining to”, adjective-forming suffix).

    Pronunciation

    Adjective

    Quīntiliānus (feminine Quīntiliāna, neuter Quīntiliānum); first/second-declension adjective

    1. Of or pertaining to Quintilius, Quintilian

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Quīntiliānus Quīntiliāna Quīntiliānum Quīntiliānī Quīntiliānae Quīntiliāna
    genitive Quīntiliānī Quīntiliānae Quīntiliānī Quīntiliānōrum Quīntiliānārum Quīntiliānōrum
    dative Quīntiliānō Quīntiliānae Quīntiliānō Quīntiliānīs
    accusative Quīntiliānum Quīntiliānam Quīntiliānum Quīntiliānōs Quīntiliānās Quīntiliāna
    ablative Quīntiliānō Quīntiliānā Quīntiliānō Quīntiliānīs
    vocative Quīntiliāne Quīntiliāna Quīntiliānum Quīntiliānī Quīntiliānae Quīntiliāna

    Proper noun

    Quīntiliānus m (genitive Quīntiliānī); second declension

    1. a Roman cognomen famously held by:
      1. Quintilian (Mārcus Fabius Quīntiliānus) (c. 35– c. 100), Roman rhetorician
    2. an ancient Greek name famously held by:
      1. Aristides Quintilianus (Ἀριστείδης Κοϊντιλιανός), Greek writer

    Declension

    Second-declension noun.

    singular plural
    nominative Quīntiliānus Quīntiliānī
    genitive Quīntiliānī Quīntiliānōrum
    dative Quīntiliānō Quīntiliānīs
    accusative Quīntiliānum Quīntiliānōs
    ablative Quīntiliānō Quīntiliānīs
    vocative Quīntiliāne Quīntiliānī

    References

    • “Quintilianus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “Quintilianus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • “Quintilianus”, in Harry Thurston Peck, editor (1898), Harper’s Dictionary of Classical Antiquities, New York: Harper & Brothers