Martinianus

Latin

Etymology

    From Mārtīnus + -iānus.

    Pronunciation

    Proper noun

    Mārtīniānus m sg (genitive Mārtīniānī); second declension

    1. A Roman Emperor, Martinian

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Mārtīniānus
    genitive Mārtīniānī
    dative Mārtīniānō
    accusative Mārtīniānum
    ablative Mārtīniānō
    vocative Mārtīniāne

    Descendants

    • → Spanish: Martiniano
    • → Italian: Martiniano
    • → Portuguese: Martiniano