Manichaismus

Latin

Etymology

    Borrowed from Koine Greek Μανιχαϊσμός (Manikhaïsmós). By surface analysis, Manichaeus + -ismus.

    Noun

    Manichaismus m sg (genitive Manichaismī); second declension

    1. Manichaism/Manichaeism
      • 1750, Israel Gottlieb Canz, Meditationes philosophicae‎[1], page 299:
        Spinoza mali vim, qua major non detur, DEO adscribere, ideoque tueri Manichaismum, à quo abhorret. Immo vero, huic si methodo instat, ob rationis paritatem, debet Manichaismum tueri.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1846, Patrologiae cursus completus‎[2]:
        […] jam nec Xenaias ipse, Assemano auctore, ab omni Manichaismi labe purgari potest […]
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Manichaismus
    genitive Manichaismī
    dative Manichaismō
    accusative Manichaismum
    ablative Manichaismō
    vocative Manichaisme

    Descendants

    • → English: Manichaism
    • French: manichaïsme