Mandaeus

Latin

Etymology

    Derived from Ancient Greek Μανδαῖος (Mandaîos).

    Pronunciation

    Adjective

    Mandaeus (feminine Mandaea, neuter Mandaeum); first/second-declension adjective

    1. Mandaean

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Mandaeus Mandaea Mandaeum Mandaeī Mandaeae Mandaea
    genitive Mandaeī Mandaeae Mandaeī Mandaeōrum Mandaeārum Mandaeōrum
    dative Mandaeō Mandaeae Mandaeō Mandaeīs
    accusative Mandaeum Mandaeam Mandaeum Mandaeōs Mandaeās Mandaea
    ablative Mandaeō Mandaeā Mandaeō Mandaeīs
    vocative Mandaee Mandaea Mandaeum Mandaeī Mandaeae Mandaea

    Noun

    Mandaeus m sg (genitive Mandaeī, feminine Mandaea); second declension

    1. a Mandaean

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine masculine feminine
    nominative Mandaeus Mandaea Mandaeī Mandaeae
    genitive Mandaeī Mandaeae Mandaeōrum Mandaeārum
    dative Mandaeō Mandaeae Mandaeīs Mandaeīs
    accusative Mandaeum Mandaeam Mandaeōs Mandaeās
    ablative Mandaeō Mandaeā Mandaeīs Mandaeīs
    vocative Mandaee Mandaea Mandaeī Mandaeae

    Descendants

    • ⇒ English: Mandaean
    • ⇒ French: mandéen, Mandéen
    • Italian: mandeo

    Further reading

    • “Mandaei”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.