Karolingus
Latin
Etymology
Etymology tree
From a Frankish patronymic ultimately composed of Proto-West Germanic *karil + *-ing. By surface analysis, Karolus + -ingus.
Noun
Karolingus m sg (genitive Karolingī); second declension
- alternative form of Carolingus
- 1760, Recueil des Historiens des Gaules eet de la France / Rerum Gallicarum et Francicarum scriptores, volume 10, Paris, page 121:
- Imperator omni ſtudio ordinavit expeditionem ſuam adverſus Lotharium Regem Karolingorum, qui in Aquiſgrani Palatium & ſedem regiam, noſtrum ſemper reſpicientem dominium, valido exercitu præſumſit invadere, ſibique, verſa aquila, deſignare.
- (please add an English translation of this quotation)
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | Karolingus | Karolingī |
| genitive | Karolingī | Karolingōrum |
| dative | Karolingō | Karolingīs |
| accusative | Karolingum | Karolingōs |
| ablative | Karolingō | Karolingīs |
| vocative | Karolinge | Karolingī |
Descendants
- → English: Karoling
Categories:
- Latin terms derived from Proto-Germanic
- Latin terms derived from the Proto-Indo-European root *ǵerh₂-
- Latin terms derived from Proto-Indo-European
- Latin terms derived from Proto-West Germanic
- Latin terms derived from Frankish
- Latin terms suffixed with -ingus
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin second declension nouns
- Latin masculine nouns in the second declension
- Latin terms spelled with K
- Latin masculine nouns
- Latin terms with quotations