Karbunkel
German
Etymology
16th century, from Latin carbunculus. Doublet of Karfunkel.
Pronunciation
Noun
Karbunkel m (strong, genitive Karbunkels, plural Karbunkel)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | ein | der | Karbunkel | die | Karbunkel |
| genitive | eines | des | Karbunkels | der | Karbunkel |
| dative | einem | dem | Karbunkel | den | Karbunkeln |
| accusative | einen | den | Karbunkel | die | Karbunkel |
Further reading
- “Karbunkel” in Duden online