Juntinus

Latin

Alternative forms

Etymology

    From Junta + -īnus.

    Pronunciation

    Adjective

    Juntīnus (feminine Juntīna, neuter Juntīnum); first/second-declension adjective

    1. (New Latin) Juntine (of, pertaining to, occurring in, or typifying the editions of the Giunti printing family)
      • 1818, Carolus Reisigius Thuringus, De constructione antistrophica trium carminum melicorum Aristophanis syntagma criticum, chapter iii, page 14:
        In Lysistrata, v. 168., Juntinus liber tenet ἀμῶν, ἀμὶν idem v. 1081. et hîc in antistropha α’. et v. 1162., ubi Ravennas ἀμῖν.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 1818, Carolus Reisigius Thuringus, De constructione antistrophica trium carminum melicorum Aristophanis syntagma criticum, chapter iii, page 15:
        Cogitabam posse verius esse ᾆπερ, quia v. 1312. Juntinus liber et Ravennas haberent σείοντ’.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Juntīnus Juntīna Juntīnum Juntīnī Juntīnae Juntīna
    genitive Juntīnī Juntīnae Juntīnī Juntīnōrum Juntīnārum Juntīnōrum
    dative Juntīnō Juntīnae Juntīnō Juntīnīs
    accusative Juntīnum Juntīnam Juntīnum Juntīnōs Juntīnās Juntīna
    ablative Juntīnō Juntīnā Juntīnō Juntīnīs
    vocative Juntīne Juntīna Juntīnum Juntīnī Juntīnae Juntīna

    Descendants

    • English: Juntine

    Proper noun

    Juntīnus m sg (genitive Juntīnī); second declension

    (New Latin)
    1. a male given name — held by:
      1. Juntinus de Juntinis
      2. Juntinus de Juntinis Pistoriensis
    2. a surname — held by:
      1. Franciscus Juntinus

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Juntīnus
    genitive Juntīnī
    dative Juntīnō
    accusative Juntīnum
    ablative Juntīnō
    vocative Juntīne