Hantel
See also: hantel
German
Etymology
19th century, from an infrequent Low German dialect word, which was spread (like several others) by Jahn. Pertaining to Hand (“hand”).
Pronunciation
Noun
Hantel f (genitive Hantel, plural Hanteln)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | eine | die | Hantel | die | Hanteln |
| genitive | einer | der | Hantel | der | Hanteln |
| dative | einer | der | Hantel | den | Hanteln |
| accusative | eine | die | Hantel | die | Hanteln |
Hyponyms
Related terms
Descendants
- → Azerbaijani: hantel
- → Belarusian: гантэ́ль (hantélʹ)
- → Estonian: hantel
- → Georgian: ჰანტელი (hanṭeli)
- → Latvian: hantele
- → Polish: hantel
- → Russian: ганте́ль (gantélʹ)
- → Swedish: hantel
- → Ukrainian: ганте́ль (hantélʹ)