Glandel
German
Etymology
Etymology tree
Noun
Glandel f (genitive Glandel, plural Glandeln)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | eine | die | Glandel | die | Glandeln |
| genitive | einer | der | Glandel | der | Glandeln |
| dative | einer | der | Glandel | den | Glandeln |
| accusative | eine | die | Glandel | die | Glandeln |
Related terms
Further reading
- “Glandel” in Deutsches Wörterbuch von Jacob und Wilhelm Grimm, 16 vols., Leipzig 1854–1961.