Ekel
See also: ekel
German
Etymology
From Middle Low German ēkel, probably from the verb in German ekeln, which see.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈeːkəl/, [ˈeːkəl], [ˈeːkl̩]
Audio: (file) Audio (Germany (Berlin)): (file) - Hyphenation: Ekel
Noun
Ekel m (strong, genitive Ekels, no plural)
Declension
| singular | |||
|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | |
| nominative | ein | der | Ekel |
| genitive | eines | des | Ekels |
| dative | einem | dem | Ekel |
| accusative | einen | den | Ekel |
Derived terms
Related terms
Noun
Ekel n (strong, genitive Ekels, plural Ekel)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | ein | das | Ekel | die | Ekel |
| genitive | eines | des | Ekels | der | Ekel |
| dative | einem | dem | Ekel | den | Ekeln |
| accusative | ein | das | Ekel | die | Ekel |