Dlugossus

Latin

Etymology

    Borrowed from Polish Długosz + -us m.

    Pronunciation

    Proper noun

    Dlugossus m sg (genitive Dlugossī); second declension

    1. a surname from Polish
      • 1626, Salomon Neugebauer, Icones et vitae principum ac regum Poloniae omnium, page 4:
        Craci fama permoti Boemi, Polonorum consanguinei, ipsi quoque eum Principem adscierunt, uti Dlugosso & Vapovio rerum Polonicarum scriptoribus placet: [...]
        The Bohemians, relatives of the Poles, greatly moved by the fame of Krakus, also recognized him as Prince, as the writers of Polish history, Długosz and Wapowski, like to say: [...]

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Dlugossus
    genitive Dlugossī
    dative Dlugossō
    accusative Dlugossum
    ablative Dlugossō
    vocative Dlugosse