Dissonanz
German
Etymology
Middle High German dissonantz, from Late Latin dissonantia.
Pronunciation
Noun
Dissonanz f (genitive Dissonanz, plural Dissonanzen)
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | eine | die | Dissonanz | die | Dissonanzen |
| genitive | einer | der | Dissonanz | der | Dissonanzen |
| dative | einer | der | Dissonanz | den | Dissonanzen |
| accusative | eine | die | Dissonanz | die | Dissonanzen |