Decapolitanus
Latin
Etymology
Etymology tree
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [dɛ.ka.pɔ.lɪˈtaː.nʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [de.ka.po.liˈtaː.nus]
Adjective
Decapolitānus (feminine Decapolitāna, neuter Decapolitānum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | Decapolitānus | Decapolitāna | Decapolitānum | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitāna | |
| genitive | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitānī | Decapolitānōrum | Decapolitānārum | Decapolitānōrum | |
| dative | Decapolitānō | Decapolitānae | Decapolitānō | Decapolitānīs | |||
| accusative | Decapolitānum | Decapolitānam | Decapolitānum | Decapolitānōs | Decapolitānās | Decapolitāna | |
| ablative | Decapolitānō | Decapolitānā | Decapolitānō | Decapolitānīs | |||
| vocative | Decapolitāne | Decapolitāna | Decapolitānum | Decapolitānī | Decapolitānae | Decapolitāna | |
Descendants
- → English: Decapolitan
- French: décapolitain
- Italian: decapolitano
Further reading
- “Decapolis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.