Decapolitanus

Latin

Etymology

    From Decapolis + -ītānus.

    Pronunciation

    Adjective

    Decapolitānus (feminine Decapolitāna, neuter Decapolitānum); first/second-declension adjective

    1. Decapolitan

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Decapolitānus Decapolitāna Decapolitānum Decapolitānī Decapolitānae Decapolitāna
    genitive Decapolitānī Decapolitānae Decapolitānī Decapolitānōrum Decapolitānārum Decapolitānōrum
    dative Decapolitānō Decapolitānae Decapolitānō Decapolitānīs
    accusative Decapolitānum Decapolitānam Decapolitānum Decapolitānōs Decapolitānās Decapolitāna
    ablative Decapolitānō Decapolitānā Decapolitānō Decapolitānīs
    vocative Decapolitāne Decapolitāna Decapolitānum Decapolitānī Decapolitānae Decapolitāna

    Descendants

    • → English: Decapolitan
    • French: décapolitain
    • Italian: decapolitano

    Further reading

    • “Decapolis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.