Castellanus

Latin

Etymology

    From Castella (“Castile”) + -ānus.

    Pronunciation

    Adjective

    Castellānus (feminine Castellāna, neuter Castellānum); first/second-declension adjective (Medieval Latin, New Latin)

    1. Castilian (of, from or relating to Castile)
      • 1691, Caesar Baronius, Odorico Raynaldi, chapter 52, in Annales Ecclesiastici, volume XVI, Cologne: Ioannem Wilhelmum Friessem, page 74, column 2:
        Et quidem feliciter inter Petrum Aragonum, Alfonſum Luſitanum, Alfonſumque Caſtellanum Reges percuſſum ad retundendos Sarracenos fœdus, Surita teſtatur […]
        [Et quidem fēlīciter inter Petrum Aragonum, Alfōnsum Lūsītānum, Alfōnsumque Castellānus Rēgēs percussum ad retundendōs Sarracēnōs foedus, Surita testātur […] ]
        And indeed a treaty was happily made between kings Peter of Aragon, Afonso of Portugal and Alfonso of Castile to repel the Saracens, Surita testified.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Castellānus Castellāna Castellānum Castellānī Castellānae Castellāna
    genitive Castellānī Castellānae Castellānī Castellānōrum Castellānārum Castellānōrum
    dative Castellānō Castellānae Castellānō Castellānīs
    accusative Castellānum Castellānam Castellānum Castellānōs Castellānās Castellāna
    ablative Castellānō Castellānā Castellānō Castellānīs
    vocative Castellāne Castellāna Castellānum Castellānī Castellānae Castellāna

    Descendants