Berahtoldus

Latin

Etymology

    Borrowed from Old High German Berhthold.

    Proper noun

    Berahtoldus m sg (genitive Berahtoldī); second declension

    1. a male given name from a Central Franconian form of Berhthold [1007 CE]
      • 1900, Die Urkunden der deutschen Könige und Kaiser (Monumenta Germaniae Historica), Dritter Band. Die Urkunden Heinrichs II. und Arduins., Hannover: Hahnsche Buchhandlung, page 170:
        Anno Dominieae incarnationis MVII, indictione V, Kalendis Novembris ... † Liudolfus Treverensis archiepiscopus interfui et subscripsi. † Berahtoldus Tollensis episcopus interfui et subscripsi. † Heimo Uuirdunensis episcopus interfui et subscripsi. ...
        (1007, Nov 1) ... † Liudolf, Archbishop of Trier, was present and undersigned. † Berahtold Bishop of Toule was present and undersigned. † Heimo, Bishop of Verdun, was present and undersigned. ...

    Declension

    Second-declension noun, singular only.

    singular
    nominative Berahtoldus
    genitive Berahtoldī
    dative Berahtoldō
    accusative Berahtoldum
    ablative Berahtoldō
    vocative Berahtolde