Ansporn
German
Etymology
Back-formation from anspornen, itself derived from Sporn (“spur”).
Pronunciation
Noun
Ansporn m (strong, genitive Anspornes or Ansporns, no plural)
Declension
| singular | |||
|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | |
| nominative | ein | der | Ansporn |
| genitive | eines | des | Anspornes, Ansporns |
| dative | einem | dem | Ansporn, Ansporne1 |
| accusative | einen | den | Ansporn |
1Now rare, see notes.
Related terms
Further reading
- “Ansporn” in Duden online