Anführer
German
Etymology
From anführen + -er, or an- + Führer.
Pronunciation
- (standard) IPA(key): /ˈan.fyːrɐ/, /ˈɑn.fyːrər/
Audio (Germany (Berlin)): (file) - Hyphenation: An‧füh‧rer
Noun
Anführer m (strong, genitive Anführers, plural Anführer)
- leader, head, chief, commander; person in charge of a group or organisation
- instructor
Declension
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| indef. | def. | noun | def. | noun | |
| nominative | ein | der | Anführer | die | Anführer |
| genitive | eines | des | Anführers | der | Anführer |
| dative | einem | dem | Anführer | den | Anführern |
| accusative | einen | den | Anführer | die | Anführer |
Hyponyms
- Aufstandsanführer, Bandenanführer, Parteianführer, Putschanführer, Umsturzanführer
Derived terms
Further reading
- “Anführer”, in Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache[1] (in German)
- “Anführer” in Duden online
- “Anführer” in Deutsches Wörterbuch von Jacob und Wilhelm Grimm, 16 vols., Leipzig 1854–1961.