Anconitanus

Latin

Etymology

    From Ancōn (“Ancona”) + -itānus.

    Pronunciation

    Adjective

    Ancōnitānus (feminine Ancōnitāna, neuter Ancōnitānum); first/second-declension adjective

    1. Anconitan

    Inflection

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative Ancōnitānus Ancōnitāna Ancōnitānum Ancōnitānī Ancōnitānae Ancōnitāna
    genitive Ancōnitānī Ancōnitānae Ancōnitānī Ancōnitānōrum Ancōnitānārum Ancōnitānōrum
    dative Ancōnitānō Ancōnitānae Ancōnitānō Ancōnitānīs
    accusative Ancōnitānum Ancōnitānam Ancōnitānum Ancōnitānōs Ancōnitānās Ancōnitāna
    ablative Ancōnitānō Ancōnitānā Ancōnitānō Ancōnitānīs
    vocative Ancōnitāne Ancōnitāna Ancōnitānum Ancōnitānī Ancōnitānae Ancōnitāna

    Descendants

    • → English: Anconitan
    • French: ancônitain, Ancônitain
    • Italian: anconetano, anconitano

    References

    • “Anconitanus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.