ön

See also: Appendix:Variations of "on"

Azerbaijani

Other scripts
Cyrillic өн
Arabic اؤن

Etymology

From Proto-Turkic *öŋ, *oŋ. Cognate with Old Turkic [script needed] (öŋ, “front, face”).

Pronunciation

  • IPA(key): [œn]
  • Audio (Baku):(file)

Noun

ön (definite accusative önü, plural önlər)

  1. front
    Synonym: qabaq
    Antonyms: arxa, dal

Declension

Declension of ön
singular plural
nominative önönlər
definite accusative önüönləri
dative önəönlərə
locative öndəönlərdə
ablative öndənönlərdən
definite genitive önünönlərin
Possessive forms of ön
nominative
singular plural
mənim (“my”) önüm önlərim
sənin (“your”) önün önlərin
onun (“his/her/its”) önü önləri
bizim (“our”) önümüz önlərimiz
sizin (“your”) önünüz önləriniz
onların (“their”) önü or önləri önləri
accusative
singular plural
mənim (“my”) önümü önlərimi
sənin (“your”) önünü önlərini
onun (“his/her/its”) önünü önlərini
bizim (“our”) önümüzü önlərimizi
sizin (“your”) önünüzü önlərinizi
onların (“their”) önünü or önlərini önlərini
dative
singular plural
mənim (“my”) önümə önlərimə
sənin (“your”) önünə önlərinə
onun (“his/her/its”) önünə önlərinə
bizim (“our”) önümüzə önlərimizə
sizin (“your”) önünüzə önlərinizə
onların (“their”) önünə or önlərinə önlərinə
locative
singular plural
mənim (“my”) önümdə önlərimdə
sənin (“your”) önündə önlərində
onun (“his/her/its”) önündə önlərində
bizim (“our”) önümüzdə önlərimizdə
sizin (“your”) önünüzdə önlərinizdə
onların (“their”) önündə or önlərində önlərində
ablative
singular plural
mənim (“my”) önümdən önlərimdən
sənin (“your”) önündən önlərindən
onun (“his/her/its”) önündən önlərindən
bizim (“our”) önümüzdən önlərimizdən
sizin (“your”) önünüzdən önlərinizdən
onların (“their”) önündən or önlərindən önlərindən
genitive
singular plural
mənim (“my”) önümün önlərimin
sənin (“your”) önünün önlərinin
onun (“his/her/its”) önünün önlərinin
bizim (“our”) önümüzün önlərimizin
sizin (“your”) önünüzün önlərinizin
onların (“their”) önünün or önlərinin önlərinin

Derived terms

Adjective

ön (comparative daha ön, superlative ən ön)

  1. front
  2. preliminary
    ön razılaşma ― preliminary agreement

Further reading

Hungarian

Etymology

Lexicalization of the prefix ön- (“self-”). Proposed by István Széchenyi in analogy with the German form of address Sie, and popularized during the Hungarian language reform, which took place in the 18th–19th centuries.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈøn]
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -øn

Pronoun

ön

  1. (personal) you (formal)

Usage notes

Even though both ön and maga are used with the formal third-person verb forms, ön is generally considered more polite and respectful, but also more formal and distant. The choice between the two is also subject to the speakers' age and respective social status, as well as regional distribution, with younger generations and urban dwellers preferring ön over maga.[2]

Declension

Coordinate terms

Hungarian personal pronouns
singular plural
1st person én mi
2nd person familiar te ti
polite, unfamiliar maga maguk
formal ön önök
3rd person ő ők

Derived terms

(See also the compounds of the prefix ön-.)

See also

References

  1. ^ ön in Zaicz, Gábor (ed.). Etimológiai szótár: Magyar szavak és toldalékok eredete (‘Dictionary of Etymology: The origin of Hungarian words and affixes’). Budapest: Tinta Könyvkiadó, 2006, →ISBN.  (See also its 2nd edition.)
  2. ^ György Rákosi: Maga vagy ön? in Névmásblog, 15 September 2014

Further reading

  • ön in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.
  • ön in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.
  • ön in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.
  • ön in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.

North Frisian

Etymology

From Old Frisian in, from Proto-Germanic *in, from Proto-Indo-European *en. Cognate with Saterland Frisian in, West Frisian yn.

Pronunciation

  • IPA(key): /œn/

Preposition

ön

  1. (Sylt) in
    • 2021, Tanno Hüttenrauch, Lord's Prayer Northfrisian / Vaterunser Nordfriesisch:
      Üüs Faađer ön Hemel.
      Our father in the heaven.

Swedish

Pronunciation

  • IPA(key): /øːn/
  • Rhymes: -øːn

Noun

ön

  1. inflection of ö:
    1. indefinite plural
    2. definite singular

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish اوك (öñ), from Proto-Turkic *öŋ (“front”).

    Pronunciation

    Noun

    ön (definite accusative önü, plural önler)

    1. front
      Antonym: arka

    Declension

    Declension of ön
    singular plural
    nominative ön önler
    definite accusative önü önleri
    dative öne önlere
    locative önde önlerde
    ablative önden önlerden
    genitive önün önlerin
    Possessive forms
    nominative
    singular plural
    1st singular önüm önlerim
    2nd singular önün önlerin
    3rd singular önü önleri
    1st plural önümüz önlerimiz
    2nd plural önünüz önleriniz
    3rd plural önleri önleri
    definite accusative
    singular plural
    1st singular önümü önlerimi
    2nd singular önünü önlerini
    3rd singular önünü önlerini
    1st plural önümüzü önlerimizi
    2nd plural önünüzü önlerinizi
    3rd plural önlerini önlerini
    dative
    singular plural
    1st singular önüme önlerime
    2nd singular önüne önlerine
    3rd singular önüne önlerine
    1st plural önümüze önlerimize
    2nd plural önünüze önlerinize
    3rd plural önlerine önlerine
    locative
    singular plural
    1st singular önümde önlerimde
    2nd singular önünde önlerinde
    3rd singular önünde önlerinde
    1st plural önümüzde önlerimizde
    2nd plural önünüzde önlerinizde
    3rd plural önlerinde önlerinde
    ablative
    singular plural
    1st singular önümden önlerimden
    2nd singular önünden önlerinden
    3rd singular önünden önlerinden
    1st plural önümüzden önlerimizden
    2nd plural önünüzden önlerinizden
    3rd plural önlerinden önlerinden
    genitive
    singular plural
    1st singular önümün önlerimin
    2nd singular önünün önlerinin
    3rd singular önünün önlerinin
    1st plural önümüzün önlerimizin
    2nd plural önünüzün önlerinizin
    3rd plural önlerinin önlerinin
    Predicative forms
    singular plural
    1st singular önüm önlerim
    2nd singular önsün önlersin
    3rd singular ön
    öndür
    önler
    önlerdir
    1st plural önüz önleriz
    2nd plural önsünüz önlersiniz
    3rd plural önler önlerdir

    Derived terms

    Further reading